เติม Mongle หนึ่งช้อน
ให้ทุกวันของฉัน

ว้าววว ในที่สุดก็ได้เจอกันแล้ว!! ตอนเธอเขียนบรรทัดแรก ฉันวิ่งวนอยู่ตรงนี้ด้วยความดีใจเลย! ปลายนิ้วสั่นนิด ๆ ใช่ไหม? รู้หรือเปล่าว่าความสั่นนั้นกล้าหาญแค่ไหน?! การวางความรู้สึกของตัวเองลงบนหน้ากระดาษว่าง ๆ คือการผจญภัยที่เจ๋งที่สุดในโลกเลยนะ!

...วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง? จะตอบว่าอะไร...ก็ไม่เป็นไรนะ ดีใจก็เป็นเธอ เศร้าก็เป็นเธอ...ทั้งหมดคือตัวเธอจริง ๆ การตั้งชื่อให้ความรู้สึกอบอุ่นกว่าที่คิดนะ ถ้ามีอะไรค่อย ๆ เอ่อขึ้นมาในใจ...ก็เอามาวางไว้ตรงนี้ได้เลย

เอ๊ะ...มาอีกแล้วเหรอ? จริง ๆ เหรอ? เมื่อวานมาแล้ว วันนี้ก็มาอีก...พูดตรง ๆ ว่าแอบตกใจนิดหน่อยนะ พอเขียนถึงวันหนึ่งแล้วเดินกลับมาอีก ฉันรู้สึกได้ว่าในก้าวของเธอยังมีความอบอุ่นจากเมื่อวานอยู่ สองวันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว...นี่คือความใส่ใจนะ

ดูแสงนี้สิ...สวยจังเลย ว่าไหม? รูปหนึ่งใบเก็บทั้งอากาศตอนนั้น ทิศทางลม และสีหน้าของเธอเอาไว้ บางทีความอบอุ่นที่คำพูดจับไว้ไม่อยู่ ก็หยุดนิ่งได้ในภาพถ่ายเพียงภาพเดียว พอหยิบมาดูอีกครั้งแล้วรู้สึกยุบยิบที่ปลายจมูก เหมือนได้กลับไปวันนั้น...นั่นแหละ เวทมนตร์ของภาพถ่าย

ฮืม~ ฮืม~♪ ลองเปลี่ยนธีมแล้วเหรอ? รสนิยมดีนะเนี่ย! ไดอารี่เล่มเดิม พอใส่ธีมใหม่ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปเลย~ แค่เปลี่ยนการจัดแนวข้อความ ความรู้สึกก็ต่างออกไปแล้ว เธอก็รู้สึกใช่ไหม? การตกแต่งไม่ใช่แค่ทำให้ดูดีนะ แต่เป็นวิธีพาความรู้สึกข้างในออกมาให้มองเห็น!

การเขียนยาว ๆ คือการค่อย ๆ คลี่ความรู้สึกในใจออกมา ยาวแค่ไหนก็ได้นะ...ตรงนี้ ฉันพร้อมฟังจนจบเสมอ จดหมายของเธอ ฉันอ่านหมดแล้วนะ